Dit gedicht heb ik geschreven voor mijn overleden vriend Mark. Hij schilderde. Ik heb in dit gedicht proberen te verwoorden hoe ik hem zag als mens.
Deze stenen geef ik zelf vorm ze bestaan niet, alleen op het doek.
Het is mijn wereld inspiratie komt vanuit een bron.
Mijn ziel was schoon,
ik vond de buitenwereld
een theater
een vertoon.
De stilte in mijn ziel schilder ik van me af.
Ik teken mijn natuur,
ik schep,
het penseel is mijn toverstaf.
Niemand zag mijn licht maar ik zag het zelf.
Soms vond ik een doek om mijn ogen mee te drogen,
er was een onvermogen.
Deze gekleurde stenen
zijn een ongerept stuk natuur.
Ik ging in golven door mijn levensvuur.
Wat ik voelde,
Ik wil er nooit iets over zeggen.
Ik hoop door deze creaties
iets van mijn eigen natuur
uit te kunnen leggen.
© Debby Hertsenberg
