In dit gedicht beschrijf ik hoe ik houvast vond in woorden. Het was een van de eerste gedichten die ik schreef.
Het slaat in
ik drijf op de wind
en zoek houvast.
Ik verlang naar licht
maar zit in het duister,
Mijn hoofd is gebogen,
ik luister naar een stem ….
Die stem
wijst,
geeft richting.
het is wat ik hoor,
een spoor.
Een spoor
is gegeven,
met stoplichten, signalen
zodat ik niet kan verdwalen.
Het sloeg in als bliksem,
ooit ….en het dondert nog altijd.
Als het spoor
van de tijd
aan me voorbijrijdt
© Debby Hertsenberg